Ciągłe poszukiwanie, czyli subiektywne podsumowanie gry naszych wahadłowych.

Trener Mariusz Misiura latem jasno deklarował, że Wisła będzie grała w systemie z wahadłowymi. Drugą deklaracją było to, że lewe wahadło będzie miejscem na boisku niejako zarezerwowanym dla młodzieżowca. Z pierwszej zapowiedzi wywiązał się w 100%, w drugiej prawie w pełni.

Najpierw rzućmy okiem na to, jak na przestrzeni rundy jesiennej układała się rywalizacja na obu wahadłach:

Kolejka	Lewe wahadło	Prawe wahadło	Rywal	Wynik
1. kolejka	Brzozowski	Niepsuj	Kotwica Kołobrzeg	Remis 1:1
2. kolejka	Brzozowski	Niepsuj	Warta Poznań	Wygrana 1:2
3. kolejka	Kukułka	Hiszpański	Chrobry Głogów	Wygrana 2:1
4. kolejka	Hiszpański	Tomczyk	Odra Opole	Wygrana 1:2
5. kolejka	Tomczyk	Hiszpański	Pogoń Siedlce	Wygrana 1:0
6. kolejka	Tomczyk	Niepsuj	Termalika Nieciecza	Porażka 4:2
7. kolejka	Tomczyk	Hiszpański	Ruch Chorzów	Wygrana 3:2
8. kolejka	Tomczyk	Hiszpański	GKS Tychy	Remis 0;0
9. kolejka	Hiszpański	Tomczyk	Stal Stalowa Wola	Wygrana 1:2
10. kolejka	Tomczyk	Niepsuj	Stal Rzeszów	Remis 1:1
11. kolejka	Brzozowski	Hiszpański	ŁKS Łódź	Wygrana 0:1
12. kolejka	Brzozowski	Hiszpański	Polonia Warszawa	Wygrana 4:1
13. kolejka	Brzozowski	Hiszpański	Znicz Pruszków	Remis 2:2
14. kolejka	Hiszpański	Niepsuj	Wisła Kraków	Porażka 1:3
15. kolejka	Hiszpański	Tomczyk	Arka Gdynia	Porażka 2:0
16. kolejka	Tomczyk	Famulak	Górnik Łęczna	Remis 2:2
17. kolejka	Brzozowski	Kun	Miedź Legnica	Remis 2:2
18. kolejka	Kukułka	Kun	Kotwica Kołobrzeg	Porażka 2:0
19. kolejka	Hiszpański	Kun	Warta Poznań	Wygrana 4:0

Wnioski:

• pozycje wahadłowych przez całą rundę jesienną były jednym wielkim polem do eksperymentów,
• na lewym wahadle zobaczyliśmy czterech różnych graczy, na prawym aż siedmiu!
• oprócz wymienionych powyżej Dominika Kuna, Davida Niepsuja, Macieja Famulaka, Fabiana Hiszpańskiego oraz Oskara Tomczyka. Mogliśmy na prawej stronie zobaczyć też Dawida Kocyłę oraz Przemysława Misiaka.
• Czternastokrotnie na lewym wahadle w drużynie Wisły mecz zaczynał młodzieżowiec. W sumie aż siedemnaście na dziewiętnaście możliwych to właśnie na pozycji wahadłowego (prawego lub lewego) trener Misiura obsadzał zawodnika z literką (M) przy nazwisku.

Fabian Hiszpański

Lider pod względem minut i ilości występów na wahadłach. Celowo używam liczby mnogiej, bo Fabian był rzucany po obu stronach boiska. Dla wychowanka Wisły była to przyzwoita runda. Trzeba jednak przyznać, że chyba wszyscy na czele z samym Hiszpanem oczekujemy od niego więcej. Dwukrotnie wystąpił w tej rundzie z opaską Kapitana, to świadczy o jego pozycji w drużynie. Niestety nie zawsze przekłada się to na dyspozycję na boisku. Najlepiej świadczy o tym fakt, że na wahadłach trener Misiura przeprowadzał wręcz karkołomne eksperymenty, szukając odpowiedniej jakości. Zimą na pewno to właśnie tam wzrośnie konkurencja. Czy zadziała to mobilizująco na Fabiana? Oby tak! Będzie to jedynie z pożytkiem dla Wisły!

Przyzwoita, choć nie wybitna runda „Hiszpana”. Moim zdaniem trochę lepiej radzi sobie w ofensywie, ale w destrukcji gorzej. Pomimo lat dalej umie kiwnąć. Niby bez asyst, natomiast koledzy nie zawsze mu pomagali. Z pewnym dystansem stwierdzam, że to prawdopodobnie nasza najlepsza opcja na wahadle na ten moment. Nie ujmując niczego Hiszpańskiemu, ale wynika to po części z braku silnej konkurencji.

Filip Domżałowicz

Oskar Tomczyk (M)

Największy wygrany eksperymentów z wahadłowymi. Dzięki zmianie pozycji zdołał uzbierać ponad 900 minut na boisku. Jeśli chodzi o jego grę, widać, że dopiero się uczył nowej pozycji. Trzeba jednak przyznać, że szybko załapał podstawy. Niestety, pewne aspekty ma zdecydowanie do poprawy. Jedno celne dośrodkowanie na dziesięć prób to statystyka wręcz nieprzystająca na tym poziomie. Niestety widać też braki Oskara w defensywie, co jednak nadrabia swoimi ofensywnymi zagraniami. Najlepszy przykład mieliśmy w Niecieczy. W ciągu pięciu minut najpierw dał świetną asystę, aby później sprokurować głupiego karnego. Fakt jest jednak taki, że mogą być z Osy ludzie! Potrzeba mu jednak czasu i zaufania!

Dla Osy trzeba zachować pierwiastek wyrozumiałości, zawsze grał wyżej, w trakcie sezonu został przerzucony na wahadło. W jego grze brakuje mi odwagi i pewności siebie. Rozumiem, że na boisku są sytuacje, w których trzeba zagrać odpowiedzialnie i nie podejmować zbędnego ryzyka, ale Oskar często jest po prostu niepewny. Przypomina mi trochę Dawida Kocyłę – nie można odmówić zaangażowania, ale brakuje zimnej krwi.

Filip Domżałowicz

David Niepsuj

Jesień Davida dzielimy na dwie epoki. Przed Niecieczą, rzekłbym grał to co swoje. Spokój w defensywie, bez fajerwerków w ofensywie. Po Niecieczy szkoda gadać. To, co było momentem przełomowym to dwie żółte a w konsekwencji czerwona kartka w meczu przeciwko Termalice. Wszystko wskazuje na to, że to było ostatnie pół roku Niepsuja w Wiśle. Pod okiem trenera Misiury można śmiało rzec, że zawiódł.

Była to blada runda w jego wykonaniu, często przegrywał rywalizację o miejsce w składzie. David tylko raz w tym sezonie zagrał pełne spotkanie – w 2. kolejce z Wartą Poznań. Miał swoje problemy z piłką przy nodze, gra w ofenyswie wychodziła mu nieco topornie. W defensywie natomiast radził sobie nieźle, był ciekawą opcją na bardziej zamknięte mecze, kiedy trzeba było przede wszystkim zabezpieczać tyły.

Filip Domżałowicz

Miłosz Brzozowski (M)

Wychowanek Floty Świnoujście zamienił na zasadzie rocznego wypożyczenia niemiecki Rostock na nadwiślański gród. Miał być pierwszym młodzieżowcem na pozycji lewego wahadłowego i tak właśnie zaczął sezon. Niestety pojawiły się problemy zdrowotne, a wraz z nimi utrata miejsca w podstawowym składzie. W sumie uzbierał jedynie 410 minut na boiskach pierwszej ligi i dodatkowo niecałe 170 w drugim zespole. Niewątpliwie, większość z nas oczekiwała od niego zdecydowanie więcej. Obawiam się jednak, że jeśli zimą wzmocnimy wahadła to Brzoza może mieć bardzo trudno o rehabilitację wiosną.

Miłosz Brzozowski to piłkarz, który ma dobre warunki motoryczne do gry na boku, ale też właśnie dlatego oczekiwałbym od niego trochę więcej, niż możemy zobaczyć w statystykach.

Filip Domżałowicz

Ksawery Kukułka (M)

Ofiara mojej największej pomyłki językowej tej jesieni. Popularny Cookie (tak, wiem) przyszedł do Płocka z rezerw Lecha Poznań i miał być wzmocnieniem lewej flanki przy założeniu, że to właśnie tam grać będzie młodzieżowiec. W sumie w pierwszej drużynie uzbierał 303 minuty, zdecydowanie więcej udało mu się rozegrać w drużynie Łukasza Nadolskiego. W rezerwach Ksawery zaliczył 590 minut w siedmiu meczach. Okrasił to czterema golami i jedną asystą. Po cichu liczę, że jesienią pokaże też zdecydowanie więcej w pierwszej drużynie.

„Kuki” miał trudno o miejsce w składzie. Najwięcej grał na początku i pod koniec rundy, często były to wejścia z ławki. Ciężko napisać coś więcej. W ostatnim meczu tego roku zaliczył asystę, może to zwiastun zwyżki formy;)

Filip Domżałowicz

---

Nie tak to miało wyglądać, czyli subiektywna ocena naszych defensorów.